"O,TI NA'NAI"

H φράση «πάνω από όλα η εθνική αξιοπρέπεια» είναι μια από τις αγαπημενες μου φράσεις. Κι αυτό επειδή ανήκει στην αγαπημενη μου κατηγορία φράσεων, που είναι οι φράσεις που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ή – για να το πω πιο σωστά -  οι φράσεις που σημαίνουν ό,τι θέλει ο καθένας να σημαίνουν, ανάλογα με την ψυχολογική του προδιάθεση ή το συμφέρον του ή και τα δύο μαζί. Είναι οι φράσεις οι οποίες χρησιμοποιούνται κυρίως στις περιπτωσεις εκεινες που η ενασχόληση με την πολιτική μοιάζει περισσότερο με την οριοθέτηση και την προσπάθεια για εφαρμογή μιας  κάποιας μεταφυσικής ηθικής και όχι με την προσπάθεια για επίλυση πρακτικών προβλημάτων

Όπως και να έχει, η χρήση της φράσης που καλεί  στην τοποθέτηση της εθνικής αξιοπρέπειας στο πιο ψηλό σκάλι κάποιου βάθρου, αναφέρεται στην αγέρωχη και υπερήφανη στάση του ηγέτη της Πολιτικής Ανοίξεως, του τελευταίου μεγάλου έλληνα, του συναγωνιστή Αντώνη Σαμαρά.

Ο συναγωνιστής Σαμαράς, αρνείται να στείλει τις ενυπογραφες εγγυήσεις που του ζητούνται, επειδή είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας και σε καμιά περίπτωση η άρνηση του αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με μια καλή ευκαιρία να σεισπειρώσει αυτό που ονομάζεται λαική δεξιά (καμία σχέση με την ποπ και την έντεχνη δεξιά)  και να πάιξει τον ρόλο του πατριώτη που μπορεί να είναι ρόλος πολυπαιγμένος αλλά πάντα κόβει εισιτήρια.

Το ότι οι λόγοι που ο ηγέτης της Πολιτικής Άνοιξης δεν βάζει την υπογραφή του έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με την εθνική αξιοπρέπεια, αποδεικνύεται χάρη στην επιστολή που έστειλε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Μια επιστολή σύμφωνα με την οποία η Νέα Νέα Δημοκρατία είναι: α)σταθερά προσηλωμένη στην επιτυχία της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, β) υποστηρίζει πλήρως τους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής, γ) υποστηρίζει «εργαλεία» που ήδη εφαρμόζονται (αν και ανεπιτυχώς)… και γενικά υπόστηρίζει τα πάντα εκτός από κάποιες συγκεκριμενες πολιτικές που πρέπει να τροποποιηθούν προκειμένου να πετύχει το πρόγραμμα και….. τι άλλο να πει ο άνθρωπος προκειμένου να πέισει πως θα είναι καλό παιδί, άριστος μαθητής αρκεί η ταμπελίτσα του να είναι πατριωτική?

Υπό αυτήν την έννοια η εμμονή της Ευρωπαικής Ενωσης να ζητά υπογεγραμμένες εγγυήσεις έχει τόση λογική όση και η άρνηση να δωθούν οι εγγυησεις αυτές: Από τη μια έχουμε την άρνηση κάποιου να υπογράψει αυτά για τα οποία δηλώνει πως έχει δεσμευθεί και από την άλλη έχουμε την απαίτηση-καπρίτσιο για μια υπογραφή που δεν αποτελεί καμία ουσιαστική δέσμευση.

Με λίγα λόγια όλο αυτό το κακό, μοιάζει να γίνεται για τα μάτια του κόσμου, τα οποία έτσι κι αλλιώς έχουν επιλεκτική όραση και βλεπουν ό,τι θέλουν… και προς το παρόν αυτό που βλέπουν είναι τον συναγωνιστή Σαμαρά στον ρόλο του αδέσμευτου μαχητή της εθνικής αξιοπρέπειας. Πράγμα που, όπως είπαμε, βοηθάει να κοπούν τα εισιτήρια που χρειάζονται για την επιτυχία της παράστασης «Ο Αντώνης πρωθυπουργός»

Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω την έκπληξη που προκαλούν σε κάποιους  τα «πολιτικά» πανό στις κερκίδες των γηπέδων. Από τη στιγμή που η πολιτική αντιπαράθεση έχει γίνει ασπρόμαυρη – και όχι σαν παλιά τηλεόραση που είχε και πολύ γκρίζο – τα «πολιτικά» πανό στις κερκίδες των γηπέδων ήταν αναπόφευκτα.

Από τη στιγμή που από τη μια υπάρχουν οι προδότες που τους περιμένουν οι κρεμάλες και από την άλλη υπάρχει ο ηρωικός και αδούλωτος λαός, τι πιο λογικό η «πολιτική» αυτή αντιπαράθεση να μεταφερθεί στο χώρο στον οποίο κατ’ εξοχήν κυριαρχεί η ασπρόμαυρη αίσθηση της πραγματικότητας, δηλαδή στο γήπεδο.

Με λίγα λόγια νομίζω πως η ανάρτηση πολιτικών πανό στις κερκίδες έφερε την «πολιτική» στον φυσικό της χώρο. Στο χώρο δηλαδή που ο αγνός -  σαν το μυαλό βρέφους  - διαχωρισμός, ανάμεσα σε «εμάς» που είμαστε παλικάρια και αδικημένοι και τους «άλλους» που είναι κότες και ευνοημένοι, είναι απολύτως σαφής και ο διαιτητής πάντα πουλημένος. 

Με αγωνία, δε, περιμένω την επόμενη αγωνιστική και τα καινούργια πανό που θα αποδεικνύουν αυτό που πλέον είναι προφανές: Πως οι οπαδοί των ομάδων είναι άνθρωποι βαθιά πολιτικοποιημένοι, που απλώς μέχρι τώρα δεν είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις πολιτικές τους ανησυχίες και την αγανάκτηση τους, καθώς ήταν πολύ απασχολημένοι με το να περιγράφουν τι ακριβώς θα κάνουν στις μανάδες και τις αδερφές των αντιπάλων.

Τελειώνω με μια  - λίγο άσχετη - απορία που με βασανίζει χρόνια:  Η εμμονή των οπαδών – και όχι μόνο αυτών -  να χρησιμοποιούν το σεξ ως απειλή σημαίνει πως είναι τρομερά κακοί εραστές ή απλώς σημαίνει πως δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι το σεξ?

Ακούω και διαβάζω πολλά και κακά για τους συνδικαλιστές και τα περισσότερα από αυτά τα λέω κι εγώ, συνήθως όταν τους βλέπω στην τηλεόραση να μιλάνε με αυτό το ιδιαίτερο ύφος του ανθρώπου που αγωνίζεται για τα δίκαια του, αδιαφορώντας για το αν τα δίκαια τα δικά του είναι τα άδικα των άλλων.

Όμως κάθε φορά που βλέπω τα γραφικά βουναλάκια με τα σκουπίδια, κάθε φορά που βγαίνω στο δρόμο έχοντας μαζί φαγητό και νερό και μια πάπια, (ζωντανή πάπια, οικολογική… όχι καμιά αντπεριβαλλοντική πλαστική)…. Κάθε φορά που θέλω να τους βρίσω,  σκέφτομαι πως και οι ηρωικοί εργατοπατέρες δεν είναι παρά ένα άλλο μήλο από το ίδιο καλάθι στο οποίο βρίσκονται και τα άλλα μήλα, που όλα μαζί φτιάχνουν την ωραία χώρα μας

Αυτό που θέλω να πω είναι πως οι κοινωνίες, δυστυχώς, δεν χωρίζονται σε ομάδες αγγέλων και ομάδες διαβόλων, αλλά  - πάνω κάτω -  είναι σαν καλάθια με μήλα. Ή όποια άλλα φρούτα θέλετε…. Μπορείτε να σκεφτείτε και με λαχανικά… αν σας αρέσουν τα αγγούρια μπορείτε να σκέφτεστε την κοινωνία σαν ένα καλάθι με αγγούρια.

Είναι λοιπόν η κοινωνία ένα καλάθι με αγγούρια, των οποίων ο βαθμός σήψης είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Οι συνδικαλιστές που εκβιάζουν και απειλούν δεν διαφέρουν πολύ από τους πολιτικούς που τους δημιούργησαν και τους κανάκεψαν, οι πολιτικοί με τη σειρά τους δεν διαφέρουν πολύ από  τους επιχειρηματίες τους οποίους χρηματοδότησαν και όλοι αυτοί μαζί δεν διαφέρουν, τουλάχιστον όχι όσο θα μας άρεσε, από τους ψηφοφόρους που ψήφισαν τους πολιτικούς. Αυτούς τους πολιτικούς που εξέθρεψαν τους εργατοπατέρες και συνδιαλλάχτηκαν με τους επιχειρηματίες…. και μέσα στο καλάθι με τα αγγούρια, φυσικά, βρίσκονται και οι δημοσιογράφοι οι οποίοι είτε τα έπαιρναν από τους επιχειρηματίες, είτε συμμαχούσαν με τους πολιτικούς, είτε – απλώς -  ήθελαν να χαϊδέψουν τα  - πάντα σε αναζήτηση τρυφερότητας -  αυτάκια των αναγνωστών –  ακροατών – τηλεθεατών.

Αλλά το καλάθι είναι μεγάλο, είναι πολλά τα αγγούρια και μέσα είναι και οι κρατικοδίαιτοι καλλιτέχνες, είναι οι ντοπαρισμένοι πρωταθλητές, είναι οι φοροφυγάδες και φοροκλέφτες μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, είναι οι πωλήτριες των μικρομεσαίων επιχειρηματιών που όταν σου πουλάνε ένα στενό παντελόνι σου λένε πως θα ανοίξει και όταν σου πουλάνε φαρδύ σου λένε πως θα μπει, είναι ο κάφρος που προσπερνάει την ουρά στο φανάρι που στρίβει….. και σταματώ εδώ γιατί μπορεί να συνεχίσω να γράφω όλη μέρα  

Αυτό, θα πει κάποιος, δεν είναι καλάθι, είναι χωματερή, και μπορεί να είναι και έτσι. Αλλά είναι η χωματερή που πολύ αγαπήσαμε εδώ και κάποιες δεκαετίες και πραγματικά μου κάνει εντύπωση η έκπληξη  που προκαλεί σε κάποιους η στάση των συνδικαλιστών, οι οποίοι δεν έχουν κανένα λόγο να διαφέρουν από όλα τα υπόλοιπα αγγούρια του καλαθιού και αρνούμαι να καταλάβω γιατί τσακωνόμαστε για το πια αγγούρια είναι πιο σάπια από τα άλλα, αφού στην πραγματικότητα όλα είναι για πέταμα.

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη αλλά θέλω να γράψω κάτι στον εαυτό μου: Η Κοινωνία στην οποία αναφέρεσαι ρε ανόητε δεν είναι ένα πράγμα. Δεν είναι ένα αδιαίρετο σύνολο με κοινά συμφέροντα, γνωρίσματα, επιδιώξεις και νοοτροπίες. Η κοινωνία είναι ένα σύνολο διαφορετικών συμφερόντων, επιδιώξεων, νοοτροπιών τα οποία συνυπάρχουν χάρη σε πολλές και δυσάρεστες υποχωρήσεις που γίνονται για χάρη της συνύπαρξης. Οπότε, μην ξαναμιλήσεις χρησιμοποιώντας τον όρο «Κοινωνία» σα να πρόκειται για ένα σύνολο ομοειδών πραγμάτων… σα να είναι ένα καλάθι με αγγούρια, ας πούμε. Στην  πραγματικότητα η κοινωνία είναι ένα καλάθι με μπανάνες, ντομάτες, πορτοκάλια, ψάρια, βερίκοκα, μπριζόλες, τυριά και – φυσικά -  πολλά αγγούρια… που, δυστυχώς, πάντα σαπίζουν με τον ίδιο πάνω-κάτω ρυθμό.

Θέλω, από τα βάθη της καρδιάς μου,  να εκφράσω την συμπαράσταση μου, την αλληλεγγύη μου,  στην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ η οποία συναντήθηκε αιφνιδίως (πώς αλλιώς?… έτσι σε βρίσκει το κακό… εκεί που δεν το περιμένεις)…. με τον Ιδρυτή του Κινήματος Ελευθέρων Πολιτών, τον καταστροφέα του δικομματισμού, τον αντιπρόεδρο της Νέας Νέας Δημοκρατίας, τον δήμαρχο της καρδιάς μας, Δημήτριο Λ. Αβραμόπουλο.

Το δράμα της κυρίας Κριστίν Λαγκάρντ γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς πως η συνάντηση κράτησε 45 ολόκληρα λεπτά και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι συνέβη στα 45 αυτά μαρτυρικά λεπτά – αν και κύκλοι του ΔΝΤ έκαναν λόγο για μαρτύριο που ξεπερνά σε ένταση το μαρτύριο της παρακολούθησης ενός ημιχρόνου της Εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου

Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν πως τα 40 από τα λεπτά αυτά αναλώθηκαν σε κολακείες του συναγωνιστή Δημητρίου Λ. Αβραμόπουλου – ακούστηκε μάλιστα πως η κυρία Λαγκάρντ έκανε χρήση καταδυτικού εξοπλισμού για να μην πνιγεί από τα σάλια -  και στα υπόλοιπα 5’ η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις νέες τάσεις στα κάγκελα και τα μπλέιζερ και σε μια εκτενή αναφορά στο έργο του συναγωνιστή Αβραμόπουλου στα υπουργεία των οποίων υπήρξε – με ξεχωριστή επιτυχία – επικεφαλής… μια θητεία η οποία δημιουργεί τη σιγουριά της επιτυχίας όταν κληθεί και αυτός με τη σειρά του να σώσει τη χώρα

Η πρόταση – προτροπή, η ευχή αν θέλετε, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να μπει ένας πολιτικός στη φυλακή, δεν είναι δικιά μου, είναι της συνδημιουργού της ισχυρής Ελλάδας, της συντρόφισσας της Βάσως της Παπανδρέου, η οποία μετά από πολυετή απουσία σε ένα παράλληλο σύμπαν επέστρεψε πριν από περίπου δυο χρόνια στην  Ελλάδα και πραγματικά έφριξε η γυναίκα με αυτά που είδε και από τότε δεν έχει σταματήσει να προσπαθεί, με όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει – γιατί πρέπει να ξέρετε πως τα ταξίδια στα παράλληλα σύμπαντα είναι πολύ κουραστικά και εξουθενώνουν τον ταξιδιώτη -  να αλλάξει τη χώρα που τόσο πολύ αγάπησε και τόσο πολύ κυβέρνησε

 Η τελευταία της συμβολή στην προσπάθεια για αλλαγή της χώρας,  είναι η πρόταση σύμφωνα με την οποία θα πρέπει ένας πολιτικός να μπει φυλακή με την πρόταση να είναι – για να κάνω και την κριτική μου – κάπως ανολοκλήρωτη, καθώς δεν προσδιορίζει ποιος πρέπει να είναι αυτός ο ένας πολιτικός ο οποίος θα μπει φυλακή. Να είναι άνδρας? Να είναι γυναίκα? Να είναι άνδρας που θέλει να γίνει γυναίκα? Να είναι εν ενεργεία? Nα είναι ψηλός με άσπρα μαλλιά και γυαλιά και να μένει απέναντι από την Ακρόπολη?

Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο η συντρόφισσα Βάσω να εννοεί πως δεν έχει σημασία ποιος πολιτικός θα μπει στη φυλακή, αρκεί να μπει… οπότε η απόφαση για το ποιος θα είναι αυτός μπορεί να γίνει με κλήρωση και υπό αυτήν την έννοια, της ανάγκης δηλαδή να τιμωρηθεί ένας οποιοσδήποτε πολιτικός,  ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω γιατί η συντρόφισσα η Βάσω η Παπανδρέου δεν προσφέρει τον εαυτό της προκειμένου επιτέλους να μπει ένας πολιτικός φυλακή

Κάποιοι ελεεινοί αντισοσιαλιστές μπορεί να ισχυριστούν πως  - μεγαλωμένη στην αγκαλιά του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος της δεκαετίας του 80 και του Αυριανισμού  - η συντρόφισσα Βάσω λαϊκίζει ασύστολα, καθώς αν έχει υπ’ όψιν της κάποιον ο οποίος να πρέπει να μπει στη φυλακή δεν έχει παρά να πει το ονοματάκι του σε έναν εισαγγελέα και να δώσει και κάποια στοιχεία ή έστω ενδείξεις ενοχής, στη δημοσιότητα

Φυσικά, όπως καταλαβαίνετε, οι παραπάνω σκέψεις είναι σκέψεις πονηρών αντισοσιαλιστών, οι οποίοι φτάνουν στο σημείο να πουν πως η συντρόφισσα Βάσω το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι να σώσει το πολιτικό της τομάρι. Κάνουν πως ξεχνούν οι τιποτένιοι εχθροί του σοσιαλισμού πως  - όπως έγραψα στην αρχή – η συντρόφισσα Βάσω  έλειπε για δεκαετίες από τη χώρα και ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν με αποτέλεσμα τώρα που επέστρεψε να μη γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα και έτσι να είναι αναγκασμένη να περιορίζεται σε γενικόλογες προτροπές οι οποίες φαντάζεται πως πολύ θα αρέσουν στους ψηφοφόρους που της απέμειναν